Nasanay akong ikaw lagi ang nakakausap sa tuwing mag-isa. Nasanay akong ikaw lagi ang kasama sa aking pagtawa. Ngayon, kailangan kong sanayin ang sarili kong wala ka na.
Muli, napatunayan kong hindi mo ako kilala at ganun din ang hindi ko pagkakakilala nang mabuti sa iyo. Alam kong hindi magtatagal ay magbabago din ang damdaming ibinahagi mo sa akin ngunit hindi ko inakalang ganun ‘yun magiging kabilis. Napakabilis.
Isang burgis na damdamin.
Ito na ang huling pagkakataong iisipin kita. Ang pag-alayan ka ng panahon. Ang mag-alala para sa ‘yo.
Kasabay ng pagdampa ng aking panulat ay ang pag-alis ko sa iyo mula sa aking gunita. Gusto kong bumalik sa dati ang lahat. Ayoko nang maalala ka.
Sa pagtatapos ng sulat na ito, pareho tayong magiging estranghero sa isa’t isa.
Paalam.
hindi… i will never leave my blog
haha! i love writing more than anything else
All comments are moderated. Your comments will not appear here unless approved by the blog owner. Thank you.
Awww…kanino ka nagpapaalam? Dito sa blog mo?
Posted by Ishmael Ahab at December 27, 2010, 12:19 pm